tak dawno mnie tutaj nie było... tak dawno nie przelałem żadnych literek na ten kawałek szkła... dużo się dzieje, czasem lepiej, czasem gorzej... dzień za dniem oddala się ode mnie... szuka lepszej przystani... muszę się ogarnąć, muszę zrozumieć rzeczy, które napłynęły do mojej głowy... zmieniam się, jednak lata robią swoje... inaczej postrzegam rzeczywistość, inaczej widzę świat... mój przyjaciel dwa dni temu skończył 40 lat... kiedyś myślałem, że ludzie tak długo nie żyją a teraz? teraz wiem, że żyją i dużo lepiej mogą postrzegać rzeczywistość niż my - młodzi... hmmm, młodzi... za 22 dni sam przekroczę magiczną granicę, granicę pomiędzy byciem dzieciakiem a byciem... no właśnie, kim? starym dzieciakiem? a może tylko cyferki przeskoczą jak na liczniku mojego autka... to takie psychologiczne przejście na dzieści... przecież nic się nie zmienia... dalej będzie płynął dzień za dniem... dalej będę wycierał buty o warszawskie ulice, bujał się w czerwonym tramwaju... nadal podnosi mnie do góry pierwszy rif Wish You Were Here, mimo, że czasem mam wrażenie, że ja jeszcze nie jestem there... a może jednak to już? przecież sam widzę, że się zmieniam... chyba dobrze, to już chyba ten moment, kiedy powinienem odnaleźć siebie... na szkole Platona był taki napis - Poznaj Samego Siebie... chyba już mam pomysł na poznanie siebie, chyba już wiem gdzie szukać tylko czy wystarczy mi odwagi, żeby dotrzeć do końca tej drogi... tak, wiem, już nie ma odwrotu. nie mamy nastu lat, żeby testować życie, nie możemy już sobie pozwalać na eksperymenty bo one, cóż, teraz już na starcie obarczone są dużymi konsekwencjami, mają duży bagaż ryzyka, i chyba na tym polega dorosłość, że wiemy czy można je ponieść... chyba rozumiem, chyba docierają do mnie sygnały, które pokazują drogę, kierunek... już troszkę bardziej wiem czego szukam mimo, że czasem mam ochotę stanąć na rozdrożu i powiedzieć - pierdzielę, nie idę, nie robię... w słuchawkach Pink Floyd - Hey You... (...)open your heart I'm comin home(...) hmmm, przecież to wszystko było na wyciągnięcie ręki, wszystkie ślady prowadzą do jednego miejsca, do tego jednego wyjścia, które zmienia życie, które kierune na nowe drogi, stawia nowe wyzwania, hej YOU...

Nie rozumiem zachowań, nie rozumiem założeń. Oczywiście, zawsze można mieć hobby, które polega na gnojeniu samego siebie, na szukaniu każdej możliwości dojebania sobie. Gratuluję – polityka, która zaprowadzi na sam szczyt. Popełniłem kilka błędów, zrobiłem kilka dobrych rzeczy. Zmieniam się, zmieniam świat dookoła siebie żeby dopasować się do wymagań… bez względu na to, co robię finał jest dokładnie taki sam… Jeżeli daję z siebie wszystko, bo chcę… bo czuję, że to jest dobre -  słyszę tylko zarzuty, podejrzenia i oskarżenia. Jeżeli staram się zachowywać normalnie – to samo. Pierdolę takie życie, takie dni, które przelewają się przez palce i powodują, że czuję się coraz gorzej. Nie nadaje się do życia na rollercoasterze… nie lubię latać od nieba do piekła i mieć nadzieję, będąc tam na dole, że niedługo znów wrócę na górę… zresztą tylko na chwilę bo za moment będzie tak samo jak było. Na górę jedziemy powoli, bardzo powoli… w dół? Zpierdalam w tempie rakiety, która spada na ciemne, śpiące miasto a efekt jest dokładnie taki sam jak po uderzeniu w ziemię. Ból, dym i brak orientacji…

Nawet nie mam swojego miejsca, nawet nie mogę się nigdzie schować, żeby przeczekać aż opadnie kurz. Zostałem odarty z jakiejkolwiek prywatności. Wszystko jest do wyszperania, do wyszukania i do użycia jako zapalnik. Potrzebuję tylko swojej strefy, w której mogę mówić co myślę, pisać co czuję i nie zastanawiać się czy to słowo nie zostanie źle odebrane, czy nikogo nie urazi. Koniec. Nie będę więźniem we własnym życiu, nie będę kombinował czy to jest dobre, czy kłuje, czy rani… ze mną nikt się nie pierdoli. Nie zastanawia się i nie analizuje. Nie musi kombinować i chodzić w kółko… kim jestem? Chyba nie wiem kim jestem bo zgubiłem się w zastanawianiu się co inni mogą pomyśleć i poczuć, bo staram się żeby było dobrze. Jestem gnojem, jestem śmieciem, jestem złym człowiekiem, jestem empatyczny – może jestem maniakiem, który wykorzystuje empatię do krzywdzenia innych. Jestem normalnym człowiekiem, który ma dość grania i noszenia masek, jestem fajnym facetem, z którym można pogadać. Jestem patologicznym kłamcą, jestem zwykły jak psie gówno na chodniku. Jestem kimś, z kim ktoś chciałby spędzić życie, jestem kimś kto szuka normalności. Jestem schizofrenikiem poszukującym mroku i diabłem chcącym ogrzać się w słońcu… po prostu chciałbym żyć bez ciągłych huśtawek, bez oskarżeń. Czy nareszcie doczekam się akceptacji i uszanowania mnie? Mnie jako czegoś co ma prawo do życia i do radości, która nie jest podszyta strachem, że zaraz coś się spierdoli… Life is great, isn’t it?